خیلی وقته شهدا!!!کاری به کارم ندارید...

شاهد بزم «لا» شدی رفتی همدم لاله ها شدی رفتی تو هم از جنس عاشقان بودی راهی کربلا شدی رفتی سرد مهری مگر ز ما دیدی کز بَرِ ما جدا شدی رفتی ای روایت گر روایت فتح رهسپار کجا شدی رفتی انتخاب خدا چه زیبا بود میهمان خدا شدی رفتی گل لبخند بر لبت بشکفت پای تا سر صفا شدی رفتی عاشقان را چراغ ره بودی رهبر و رهنما شدی رفتی روی دستان دل تو را بردند دلبری دل ربا شدی رفتی سیّدم. مرتضای آوینی به خدا، مرتضی شدی رفتی

وقتی کسی می ناگارد هر چه را که نبینند و لمس نکنند، باور کردنی نیست و از تو می پرسد : " دستاورد ما در جنگ چه بوده است؟"
از کلمه ی "دستاورد" بدت نمی آید؟ من بدم می آید، اگر چه کلمه که گناهی نکرده است، امّا مگر همه چیز را باید به همین دستی بدهند که از این کتف گوشتی و استخوانی بیرون زده است و به پنج انگشت بند بند ختم گشته است؟ "دستاورد" کلمه ای است که آدم را فریب می دهد. با کلمه ی دستاورد که نمی توان حقیقت را گفت. چه بگویی؟ بگویی: بزرگ ترین دستاورد ما انسان هایی بوده اند به نام بسیجی؟ " خلیج فارس"، آن همه ماهی دارد می شود دویست کشتی صید صنعتی - از آن کشتی هایی که ماهی ها را دویست کیلو دویست کیلو در خلق های بزرگ و وحشتناک تورهای خود هرت میکشند- سالی دویست میلیون ماهی دویست کیلویی بگیرند، امّا کجاست آن شجاعت و توکل و عشقی که یکی مثل (نادر مهدوی)، معاونش (بیژن گرد) و آن بسیجی مسلح به استینگر ( محمد محمدی ها)، بر یک قایق موتوری بنشیند و به قلب ناوگان الکترونیکی شیطان در خلیج فارس حمله برد؟ می پرسد: " این شجاعت و توکل و عشق به چه درد می خورد؟"
هیچ! به درد دنیای "دنیاداران" نمی خورد، امّا به کار آخرت عشاق می آید، که آن جاست دار حاکمیت جاودانه ی عشاق... و من به بسیجیان امید بسته ام، نه تنها من، همه آنان که تقدیر تاریخی انسان فردا را دریافته اند و می دانند که ما از آغاز قرن پانزدهم هجرب، پای در (عصر معنویت) نهاده ایم!
"شهید سید مرتضی آوینی/ مجله سوره،دوره دوم، ش4،تیر 1369"
برگرفته از فصلنامه افق شماره 27

با سلام به همه ی خوانندگان وبلاگ چفیه خاکی و شهدا که همیشه مایه ی دلگرمی اینجانب دراین دنیای پر از فساد مجازی بوده اند!

در چند پست قبل خانم زینب...!در مورد سکوت و در پی ان مهجوریت خانواده های شهدا فرموده بودند که این سختی ها و مشکلات به خاطر حمایت نشدن این پدران ومادران شهید توسط فرزندان معنوی ویا همان همرزمان شهدا است.

با نظر ایشان موافقم اما در این مورد توضیحاتی را لازم میدانم...

در چند پست قبل آقایی پاسدار(بخوانید پاسدار متفکر و با عرضه)گفته اند:

شنبه 17 مرداد1388 ساعت: 16:11 توسط:ملاک

بهت سلام نمیگم چون خیلی بی ادبی!

مومن خدا تو که این همه به دروغ دم از شهدا می زنی! چرا رهبر و ولی فقیه همون شهدا را متهم به سکوت میکنی؟ کج فهم،نمیدونم تو کدوم شهر زندگی می کنی و پاسدارای کدوم شهر رو دیدی که اینقدر گستاخانه به کل مجموعه سپاه توهین می کنی؟من خودم پاسدارم 26 سال دارم الان هم دارم دوره کارشناسی ارشد رو تو دانشگاه امام حسین (ع) تموم میکنم.همزمان لیسانس مهندسی برق رو هم از دانشگاه شهید چمران اهواز گرفتم.در حالی که اهل یه روستایی از اطراف شهر کرد میباشم.ببین برادر من چه طور این شرایط برای من فراهم بوده ولی برای یه نفر دیگه نبوده؟من عرضه داشتم درس خوندم سختی کشیدم تا به هدفم برسم،افراد مثل من تو دانشگاه امام حسین با تخصص های مختلف زیاده.اصلا" تو فکر میکنی این همه تکنولوژی پیشرفته نظامی رو تو مملکت کی میسازه؟در جواب باید بگم همون پاسدارای بیسواد!یه کم بیشتر فکر،حرف دهنت رو هم بفهم.تو رو چه به شهدا!

نظر این پاسدار متفکر و باعرضه!!! را به دقت بخوانید.

ایشان مرا بی ادب خطاب کرده اند که نمی دانم چرا؟؟؟آیا این که مسائلی واضح و روشن را بیان کنیم بی ادبی است؟؟؟این آقای پاسدار متفکر وبا عرضه!!! گویا فیلم هندی زیاد می بینند که فکر می کنند دنیا را یک تنه حریفند!!!

این پاسدار متفکر و با عرضه!!! مرا دروغگو خطاب کرده اند در حالیکه در روز روشن می گویند دو مدرک تحصیلی از دو دانشگاه معتبر را هم زمان گرفته اند...این آقای پاسدار متفکر و با عرضه!!! ظاهرا از قوانین کشور اطلاعی ندارند چون در قوانین گفته شده هیچ دانشجویی حق ندارد به طور هم زمان در دو دانشگاه ودر دو رشته تحصیل نماید...

البته احتمال دیگری هم وجود دارد که این آقای پاسدار متفکر وباعرضه!!! با یک عدد پارتی به کلفتی همان پارتی های موجود در فیلم های هندی توانسته باشند در دو دانشگاه درس بخوانند و مدرک بگیرند...که می شود همان فساد موجود در دستگاههای دولتی ایران از جمله سپاه پاسداران انقلاب اسلامی.

بگذریم...

قضاوت با شما! در قسمت نظرات حتما نظر خود را پیرامون این مسئله مرقوم بفرمایید!

این آقای پاسدار متفکر وباعرضه!!!توهین من به رهبری را چگونه برداشت کرده اند؟؟؟خداعالم است!!!بی هیچ حرفی...

در این مورد حرف زیاد است و می توان مسئله را بازتر کرد ولی همین قدر کفایت می کند.

قرار ما در این وبلاگ بر این بود که مسائل حاشیه ای را به هیچ وجه وارد نکنیم ولی مگر افراطیون می گذارند؟!

شاید یک هفته ای در خدمت شما دوستان نباشم لیکن خواهشمندم نظرات خود را مبذول و مرقوم بفرمایید و راهنمایی بفرمایید چه این بنده حقیر را و چه آن پاسدار متفکر و با عرضه را!!!

منتظر عقاید و افکار متفاوت شما عزیزان هستم...

یاعلی

ضمنا پیشرفت های زیادی!!!که این پاسدار متفکر و باعرضه گفته اند را اگر میدانید برای این حقیر هم ذکر کنید تا بی سوادهایی مثل من بفهمند.

 

 

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن:

لازم دیدم این توضیح رو بدم که پدر بنده یکی از همین سبز پوشان سپاه پاسداران هستند...

پس من دشمن خونی هیچ یک از پاسداران نیستم !!! ضمن اینکه در رابطه با این پست قبلا با سردار جعفری فرمانده کل صحبت شده است...

 

سبک بالان سبک پرواز کردند

به عشق کربلا پر باز کردند

به اوج قله عشق آرمیدند

شهادت را چو جامی سر کشیدند

دلم تنگ است از جا ماندن خود

از این در عمق دریا ماندن خود

دلم پر می کشد سوی رفیقان

کجائید ای شهیدان ای شهیدان

زمان عاشقی ای داد من رفت

قنوت سجده ها از یاد من رفت

نشان عاشقی دیگر ندارم

پرم بشکسته دیگر پر ندارم

خداوندا چرا بالم شکسته

به رویم درب آن میخانه بسته

بده ساقی نکن تو نا اومیدم

دوباره تشنه جام شهیدم

۱)
با صادق گنجی رایزن فرهنگی ایران در پاکستان جلسه داشتیم. بحث به جنگ و شهادت رسید، گفتم: به نظرم درب شهادت بعد از قبول قطعنامه بسته شد، گنجی حرفم رو قطع کرد و گفت: به نظر من اینطور نیست، برای کسانی که بخواهند هنوز درب شهادت باز است.
یک هفته نشده بود که روزنامه ها خبر ترور شهادت صادق گنجی در لاهور را چاپ کردند.
وقتی وارد اتاق شدم، سید(سید مرتضی آوینی) را دیدم که کنار پنجره ایستاده بود و میگریست. مرا که دید گفت: یادته گفت درب شهادت هنوز باز است......
.
.
اگر آه تو از جنس نیاز است
در باغ شهادت باز، باز است....
.
.
منبع : گوشه هایی از حیات سید شهیدان اهل قلم سید مرتضی آوینی
انتشارات کتاب دانشجویی...

۲)

چشم­هايش از شادي مي­درخشيد.
دستم را ميان دستانش گرفت و گفت: ديشب خواب امام حسين (عليه السلام) را ديدم که سوار بر مرکب به طرف مهران مي­آمد. وقتي به مقرّمان رسيدند پياده شد و بازوي بچه ­هاي گردان را بوسيد. يک دفعه بين بچه­ ها غوغايي شد. در آن لحظه آقا به طرفم آمد و مرا در آغوش گرفت و اين بازويم را بوسيد. سپس دست مبارکش را به طرف من آورد و مهري را در دستم قرار داد و فرمود: «محسن جان، به پاداش شرکت در آزادي مهران اين تربت را به تو مي­دهم». خواب محسن عاشوري پس از گذشت ساعتي از عمليات تعبير شد. بالاي سرش رفتم، ديگر آرام گرفته بود. با صورتم دستش را لمس کردم. لباس او غرق خون بود. با نگاهم زخم­هايش را جستجو کردم. به بازويش که رسيدم مبهوت ماندم. ترکش به بازويش خورده بود و از آنجا به قلبش. همان بازويي که امام حسين (عليه السلام) با بوسه­ اي متبرّک کرده بود.

شهدا در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند...

 

 

 

شرمنده شد بهار ، ز گلزار کربلا

بلبل کند نوا که خزانِ محرم است

ما عاشقانِ لاله ي سرخِ پيمبريم

کز عطر او بهشتِ خداوند ، خرم است

صد مرده زنده مي شود از ذکرِ يا حسين

مولاي ما معلمِ عيسي بن مريم است

عيسي اگر در آخرِ عمرش به عرش رفت

قُنداقه حسين شرفِ عرشِ اعظم است

با يوسفش مقايسه کردم نگار گفت

او شاهِ مصر باشد و اين شاهِ  عالم است

ما را نيازِ صيد چمن نيست در بهار

روي حسينيان ، گل و اين اشک شبنم است

اي صاحب عزا به عزا خانه ها بيا

ياران سينه زن همه در زير پرچم است

گر وعده ي بهشت ، به ما مي دهد بهار

ما نيستيم طالبِ رضوان مسلم است

بر عاشقان ، سياحتِ گلشن حرام شد

خاکم به سر ، که قامت سروِ علي خم است

اي آب ، بس کن اين همه جوش و خروش را

در پيش چشم ما علي اصغر مجسم است

سقا ز تشنگانِ حرم شرمسار شد

شرمنده ي خجالت او نهرِ علقم است

ساقي تشنه تا که برون آمد از فرات

قربان غيرتش شود عالم ، اگر کم است

چون محتشم بخوان به پيمبر ز سوز دل

باز اين چه شورش است که در خلق عالم است

 

 

کی این عذاب ثانیه ها را رقم زدند

حال فرشتگان خدا را به هم زدند

 

ما را کنار یاد شقایق رها کنید

بی ادعا چو سنگ به کاخ ستم زدند

 

انانکه در مقابل طوفان نفس خویش

در التهاب نحس دقایق قدم زدند

 

ما مردمان عافیت و ننگ نیستیم

از ابتدا در این ترانه تماما قلم زدند

 

حرف از صعود کفر در آنان نبود و نیست

بر قله بلند سعادت علم زدند

 

گاهی هم از دقایق شب بی ریا و مست

از عشق حق پیاله می دم به دم زدند

 

بیدارمان کنید شهیدان کوی دوست

کابوس ها چه قرعه به تاراج جم زدند

 

****************************************************

پ.ن:این شعر رو خیلی محترمانه از وبلاگ «کی» دزدیدیم!!!

 

در پرده‌ای از غبار

ای با نفس امام خو كرده

زان رایحه كسب آبرو كرده

سرمست ز باده كلام او

توفیق شهادت آرزو كرده

یك قوم تو را شهید می‌خوانند

یك قوم تو را اسیر میداند

ای بلبل در چمن نگنجیده

ای یوسف در وطن نگنجیده

ای نوردو چشم پیركنعانی

ای كاكل غرق خون برآشفته

در بوته آزمون بر آشفته

تو كیستی آنكه نور نوشیده

پیراهنی از حضور پوشیده

تندیسه غیرت وجوانمردی

بر ظلمت شام غم خروشیده

من كیستم؟ آنكه در وطن مانده

در بند حجاب خویشتن مانده

چشمی به در امید خشكیده

در حسرت بوی پیرهن مانده

ای زمزم كوثری مرا دریاب

وی پنجه حیدری مرا دریاب

دستانم هر تپش عطش دارد

وی لطف برادری مرا دریاب

دریاب كه بی تو سخت درماندم

در مصر غم تو در به در ماندم

از پیرهنت حوالتی بفرست

بی‌برگ عبور پشت در ماندم

ای جبهه به خاك جبهه‌ها سوده

در معركه‌ها دمی نیاسوده

وی اسوه استقامت و ایثار

در مصر شكنجه‌ها نفرسوده

ای گمشده حصار پیچیده

وی ماه به شام تار پیچیده

دستان كدام فتنه رویت را

در پرده‌ای از غبار پیچیده؟

سروده‌محمدرضا آقاسی

کم کم از یاد برد پرواز را  

یاد ان روزهای یکرنگی  و نیاز را

کم کم پر میکشید

عشق وپر میشد

از کلمات مبهم درصفحات  تو خالی

وپر میکشید حرفهای یکرنگی  اعتماد بلورین

اینجا قرن بیست ویک است

قرن بی خیالی و درماندگی

قرن خیالات واهی

قرن پیچید گی وفنا شدن

اما انسان تو مرید بالهایت باش

واز بهر پرواز خوراکت نور

واحساست خدا باشد وعملت آیینه صداقت

تا بال در بال به خدا .....

با سلام خدمت تمامی دوستان عزیز و گرامی!!

این پست برای همیشه حذف شد!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

بسم رب الشهدا

 

شهدا دلم گرفته... خيلي... دم شماها گرم... رفتيد... خوش و خرم... عين خيالتون نيست...

چند روز پيش پدر شهيدي رو ديدم تو يكي از ادارات به مشكلي خورده بود... خب پير بود و بي سواد...

هيچ وقت از يادم نمي ره وقتي از مرد مسئول خواست كمكش كنه مرد كه عصبي شده بود... پيرمرد... يعني...

پدر شهيد رو هل داد... پير مرد بد جوري زمين خورد... هرچند از خجالت اون نامرد در اومدم ولي مي خواستم فرياد بزنم آخه نامرد!!!

 

 *شكستن يه دل چقدر قدرت ميخواست كه فكر كردي قويتريني*

وقتي رفتم بالا سر پيرمرد دستام مي لرزيد آخه سراپاش يه بغضي بود كه شايد داشت مي گفت:

 

دگر نماز دلم را نشسته ميخوانم *براي قلب شكسته قيام لازم نيست

 

آخه شهدا ما چه گناهي كرديم كه تو اين منجلاب بايد دست و پا بزنيم؟؟؟ ها؟؟؟ اگه كثيفيم بزاريد تو كثافت خودمون بلوليم

ديگه چرا عذاب روحي؟؟؟

خيلي حس بديه كسي كه بايد دوستت داشته باشه تحويلت نگيره يعني دوستت نداشته باشه... خيلي بده... خيلي...

آخه يكي نيست بگه... چه مي دونم يه چيزي بگه... فقط يه چيزي بگه... اين سكوت داره كار دست ما ميده...

همه ساكتيم...

اما سكوت منافقين يه جوره... سكوت ارادتمندان شهدا يه جور ديگه...

منافقين دنبال كسب قدرتند!!! فرقي نمي كند ؛ ولي اگر يادي از شهدا نباشد راحت ترند...

اما سكوت ارادتمندان... سكوتي كه شايد براي مهجوريت باشد...

 

سكوتي مي كنم سنگين تر از فرياد

نمي دونم چي بايد بگم ... اصلا چي مي خوام بگم ... فقط مي دونم اين سكوت بايد شكسته شه...

ما در مقابل شهدا مسئوليم

 

____________________________

پ ن: اين خاطره مربوط به سه سال پيش مي باشد.

پ ن: موارد ادبي استفاده شده در متن، از وبلاگ شراره هاي نياز بدون اجازه برداشت شده است.

پ ن: هدفم از گفتن اين حرف ها كه خيلي مشوش است و درهم و برهم تلنگري است!!! كه مي توان سكوت را شكست.

پ ن: اين پست كاملا قاطي پاطي نوشته شده و به همه دوستان حق

اعتراض مي دم!!! پس بسم الله...

پ ن: عكس مربوط به پدر يك شهيد است که مشغول جمع آوری ضایعات نان

(همان نان خشک) می باشد!!! براستی اگر فرزند شهیدش زنده بود اجازه چنین

کاری را به او میداد؟؟؟چقدر کم کاری ؟؟؟بس نیست؟؟؟

 

وقتي ميري گلزار شهدا، وقتي مادر شهيدي رو مي بيني كه كنار مزار پسرش نشسته، مي شيني يه گوشه و به مادر شهيد خيره مي شي، به اشكاش، به دعا خوندنش، به اينكه با اون اشكاش دست مي كشه رو سنگ مزار پسرش و زير لب زمزمه اي مي كنه، نيگاش مي كني، خيلي دوست داري بدوني مادر به پسرش چي مي گه، يعني داره مي گه پسرم اون دنيا شفاعتم كن؟ يا داره مي گه از اين دنياي بي تو بودن خسته شدم، منم زودتر پيش خودت ببر؟نمي دوني، فقط خيره شدي به تن مادرش. پيش خودت مي گي: اي كاش منم جزء يه خونواده ي شهيد بودم، يا اي كاش جاي مادر شهيد بودم. چقدر به اين شهيد غبطه مي خوري.

    آدم تو كار خدا مي مونه، چه حكمتي داره كاراي خدا؟ نمي دونم، پيش خودم فكر مي كنم، مي گم اگه يه روز شهدا فراموش شن، اگه مزارشون فراموش شه، چي پيش مياد؟ خدا اون روز رو نياره.

     اصلا نمي خوام حتي به اين موضوع فكر كنم واينكه حتي خيلي ها هنوز كه هنوزه اونا رو به دست فراموشي سپردم، و اصلا عين خيالشون نيست كه يه زماني جنگي بوده، چقدر زود همه فراموش مي كنن، ماها حتي خودمون هم زود به دست فراموشي سپرده مي شيم، دقت كرديد؟ وقتي يكي از دنيا ميره، فقط تا هفتم به ياد همه هستيم، بعد از اون ديگه انگار نه انگار كه

 يكي رو از دست داديم، كه حتي سر مزارش بريم

 

و فاتحه اي بخونيم، چقدر دلم مي گيره براي

 

اون زمون.

 

      خدايا نصيب همه بكن كه ما اون طور كه

 

 مي خواي،زندگي كنيم.

 

   شهيد آويني حرف قشنگي مي زنه: اي شهيد! اي آنكه بر كرانه ازلي وجود بنشسته اي، دستي برآر و ما قبرستان نشينان عادات سخيف را از اين منجلاب بيرون كش.

 

 

ديشب اين طبع، بي‌قرار شما

خواست عرض ارادتي بكند
دست كم از دل شكسته‌تان
واژه‌هايم عيادتي بكند

***

چشم بد دور، عمرتان بسيار
كس نبيند ملالتان آقا!
ما نمرديم خون دل بخوري
تخت باشد خيالتان آقا!

***

چيست روباه در مصاف شير؟!
چه نيازي به امر يا گفته؟!
تو فقط ابرويي به هم آور
مي‌شود خواب دشمن آشفته

***

هست خاموشي‌ات پر از فرياد
در تو آرامشي است طوفاني
«الذي انزل السكينه» تو را
كرده سرشار از فراواني

***

واژه‌ها از لبت تراويدند
پرصلابت، پرعاطفه، پرشور
آفريدند در دل مردم
عزت، آمادگي، حماسه، حضور

***

اين حماسه همه ز يمن تو بود
گرچه از آن مردمش خواندي
رهبرا! تا ابد ولي محبوب
در دل عاشقان خود ماندي

***

سهم دلدادگان تو سلوي
قسمتِ دشمنان تو سجيل
رهبري نيست در جهان جز تو
كه ز امت چنين كند تجليل

***

نسل سوم چو نسل اول هست
با شعف با شعور با باور
جاري است انقلاب چون كوثر
هان! «فصل لربك وانحر»

***

گرچه در باغ سينه‌ات داري
لطف‌ها، مهرها، محبت‌ها
گفتي اما نمي‌روي چو حسين
تا ابد زير بار بدعت‌ها!

***

ناگهان در نماز جمعه شهر
عطر محراب جمكران گل كرد
بغض تو تا شكست بر لب‌ها
ذكر يا صاحب الزمان (عج) گل كرد

***

جان ايران! چه شد كه جانت را
جان ناقابلي گمان كردي؟!
آبروي همه مسلمانان
اشك ما را چرا درآوردي؟!

***

جسم تو كامل است، ناقص نيست
مي‌دهد عطر يك بغل گل ياس
دستت اما حكايتي دارد...
رَحِمَ اللهُ عَمِي العباس!

 بر گرفته از وبلاگ : دسا (دل سوختگان اهل بيت(ع) )

دلاور دیروز ، دیوانه امروز !
ديدي آسمون خراب شد سر ما
غصه شد وصله بال و پر ما
حالا تو سايه نشيني مثل من...مثل من...
حالا تو سايه نشيني مثل من
خوابهاي ابري مي‌بيني مثل من

رضوان گریه نکرد، فرو ریخت. اشک، زیر مردمک های کم خواب و خسته اش، نیم دایره، هلال شد و بر کبودی گود صورتش نشست. اشک، سمج تر از رضوان بود. اصلاً اشکهایش، اشک نبود. خنجر بود. خنجری که به تلمبار دردهایش می نشست و روح خسته و سرسختش را خراش می داد. و رضوان بی صدا فرو می ریخت. بغض، سرکش و عصیانگر، در گلویش رها شده بود. دریا به طوفان نشسته بود. دریا، دل رضوان بود و طوفان، صدای شوهرش.

حمید (مردی سنگدل و بی رحم) که پسر پانزده ساله اش را تا سر حد مرگ زیر مشت و لگد، مچاله می کرد. با هر نعره حمید، رضوان گریه می شد. نه با قطره های اشک، با تکه تکه از استخوانهای خود. رضوان قطره قطره و بی صدا فرو می ریخت. سر بلند و مغرور گریه می کرد. گریه اش گریه نبود. مرور 15 سال زندگی با رزمنده موج گرفته ای بود که زیر چرخ دنده های خورد کننده فراموشی، له می شد.

پرسیدم: چرا طلاقش نمی دی؟ چرا ترکش نمی کنی؟

گفتم: مگه نمی گی هفت سال تمام است که مادرت را بخاطر حمید ندیده ای؟

گفتم: آرمان چه گناهی کرده که باید زیر مشت و لگد پدرش، له و لورده شود؟

چیزی نگفت. سکوت کرد. عمیق و طولانی. بار هفت نفر انسان را به دوش می کشد که دو نفرشان معلولند و مجروح. یکی از آن دو شوهرش است. همسرش. پسر عمویش. کسی که در سال 1367 در فاو مجروح شیمیایی شد و هم زمان دچار موج گرفتگی.

پیشنهاد می کنم حتما به ادامه مطلب یه سر بزنید واقعا تاثیر گذاره...

ادامه ي مطلب